مثل رویا

از کنارم رفته ای اما تو تنها نیستی
یاکه هستی مثل مهتابی و با ما نیستی
 
شب که دلتنگی و حسرت می نشیند در دلم
 تا سحر در باغ چشمانم هویدا نیستی

نوبهاران می رود از کوچه سرد خیال
در خیالم باز هم اما تو پیدا نیستی

باد شبگرد خزانی می وزد در قلب من
پر ز رفتن در سیاهی می شوم تا نیستی
 
مثل یک گل می نشینی بر سر هر ساقه ای
در دلت اما به فکر زشت و زیبا نیستی

باز می آیی کنارم مثل یک سایه ولی
لحظه ای هستی ولی امروز و فردا نیستی

قصه عشق

زیر باران لحظه ای تنها شدیم
بی بهانه غرق یک رویا شدیم

عشق ما افسانه ای شد توی شب
بهترین دلداده ی دنیا شدیم

قطره ها بارید از چشمان ابر
با دو چشم خیس ما رسوا شدیم

آسمان غرید از طوفان عشق
آن زمانه ما چه بی پروا شدیم

توی کوچه های شب پرسه زدیم
پر ز حس آدم وحوا شدیم

تا نگاهی خیره شد در چشم ما
چون غریبه ها پر از حاشاشدیم

شب به سر شد زیر رگبار غزل
بعد آن شب عاشق و شیدا شدیم

تنهایی

طعنه

بیا طعنه بزن به بی کسی ها
ببر از قلب من دلواپسی ها
تماشا کن نگاه خسته ی من
شده همرنگ درد اطلسی ها

فنا

نگاهت با نگاهی آشنا شد
که بیگانه تر ز غم با قلب ما شد
غریبانه گذشتی از کنارم
چه ساده عشق دیروزی فنا شد

نامه

یه نامه از دیاری بی محبت
فرستنده اسیری توی غربت
نشانی کوچه گلهای پونه
برای یار من در آن ولایت

گل مریم

تو مانند گلی همرنگ مریم
اگر خارم تو اما مثل شبنم
بهاری کرده ای باغ دلم را
تو بردی از نگاهم شاخه ی غم

همزاد

نگاهت قصه های عاشقانه
کلامت شاد همرنگ ترانه
تویی همزاد گلهای بهاری
دلم از عشق تو دارد نشانه

وقتی گفتی...

وقتی گفتی آب
           
            من ابر شدم

                           وباریدم

وقتی گفتی آفتاب

                من آسمان شدم

                                   و خورشید

                                 در نگاهم درخشید

وقتی گفتی تنهایی

                    من شب شدم

                 و سکوت در وجودم جاری شد

اما وقتی گفتی جدایی

                         من اشک شدم

                    و از گونه های تو

                                      بر تن سرد زمین ریختم...

                                     

            

بی نشان

کسی در من نشسته مثل رویا
نمی دانم نشانش راخدایا
مرا هر دم به راهی می کشاند
زمانی تا به ساحل گاه دریا

خاطره

تو آن خاطره مونده به یادی
تو بارانی که می باری به شادی
تو برگی توی قلب من نشستی
تو دریایی که دل به غم ندادی

دریا

وزیده یک نسیمی روی دریا
که کرده شانه آن گیسوی دریا
رسیده تا به ساحل موج بی تاب
دلم عاشق شده از بوی دریا

سلام

سلامی می کنی همراه لبخند
دلم را می بری تا مرز پیوند
نگاهم غرق شادی می شود باز
چه ساده می شوم من پای در بند

راز

و روزی از کنارم می روی باز
و در دلهای ما می ماند این راز
جدا گشتن چرا شد قسمت ما
چرا غم بود سهم ما ز آغاز؟

روزهای شیرین

روزهای شیرین

نیامده می روند

و غصه ها

انگار

حک شده اند

در سنگفرش

خیابان دلم

ومن

همچنان

پا برجا و استوار

به امید یک بهار

خواب کودکی ام را

مرور می کنم...